Recensie

Echo’s van Egon

Door Jan Dietvorst, geplaatst op 6 januari 2017

thumbnail_IJsvogelcover
Volgens bepaalde opvattingen in de gezondheidszorg zoekt elke zoon levenslang de waardering van zijn vader. Acht jaar na zijn dood legt de zoon van Egon Woudtra met het boek Echo’s van Egon zijn proeve op tafel. Frits Marnix Woudstra (Enschede, 1956) roept in vindingrijk geschreven herinneringen aan eenvoudige gebeurtenissen een waarachtig beeld van zijn verwekker op. Die gebeurtenissen lijken relatief schaars, de vader was in het leven van de zoon eerder een ver verwijderde bloedverwant dan een vader in gebruikelijke dagelijkse nabijheid.

Frits was zes jaar toen Egon het huis verliet. Het schaarse dat daarna gemeenschappelijk werd kwam onder het vergrootglas van de biograaf te liggen. Egon had een modezaak in Enschede, maar bracht de weekenden door in Amsterdam waar hij op de Stadionweg een kamer had gehuurd. In het boek staat een foto waarop hij voor Literair Cafe De Engelbewaarder op de Kloveniersburgwal staat te vissen. Op bezoek bij zijn vader onderhield die hem over de exacte temperatuur van een glas Guinness of de wijze waarop je een kop thee van het Engelse merk PG tips moest zetten.

Egon wordt geportreteert met vaste gewoonten en staande uitdrukkingen. Met veel aandacht voor het binnen families gebezigde taaleigen jargon worden de intieme relaties trefzeker weergegeven. De zoon blijkt wat beeldspraak betreft als even creatief als de vader het was. Frits Woudstra heeft daarbij een goed gevoel voor details van details en weet ze als schrijver tot een volledig aandoend beeld van deze levensgenieter, Engelandvaarder, Modekoning tegen wil en dank en grote afwezige om te zetten. Op deze manier beschreven en verbeeld wordt elk mensenleven – ook dat van volslagen onbekenden – aangrijpend en groots.

Echo’s van Egon van Frits Marnix Woudstra kwam uit in de reeks IJsvogelboekjes in een ontwerp van Piet Schreuders.